Huxley ve Orwell, distopyalarının gerçekleşmesini önlemek için kitaplarını yazdı. Kehanetlerindeki başarıları aynı zamanda başarısızlıklarıdır; çünkü haklı çıkmaları, distopyalarını önleme projelerinin başarısız olduğunu gösterir. Ancak ikisi de ümitsizliğe kapılmak için bir sebep bulunduğunu düşünmezdi. Uyarıları hâlâ geçerlidir.
İşgalcinin temsiliyet otoritesi üzerine
İnsanların sıklıkla kabul görmeyen ortak hayal ürünü hikâyeler ve kurgular (fictions) tarafından yönlendirilmeleri, Harari’nin yazılarının heyecan verici temasını oluşturur. Onun haklı olarak belirttiği gibi, bu kurgular toplumu düzenleyen anlayışlardır.
Tüketim emperyalizminin talan ettiği doğa ve dengesi bozulan dünyada toprakları sürülemez hale gelen mülteciyi hangi ahlaki anlayış mülteci değil de dayandığı topraklar üzerinde hak sahibi görecek.
Eğer hükümetler yükselen eşitsizlik hakkında gerekenleri yapmaz ise sistemsel tehditler kapıda. Kapitalizmin sonunu düşünmek mümkün mü sorusu ile birlikte bu sistemsel tehditler nelerdir üzerine düşünmek lazım.
Sosyal refah demokrasinin en büyük sınavı olmaya devam edecek.